Erika Elkus 66 jaar (1950) Servaasbolwerk

“Ik zit in de antiekhandel. Dat is iets wat je jezelf aanleert en je leert van anderen. In het centrum ‘De Oude Pijpenlade’ waar ik werk zijn wij met 10 handelaren. De winkel zit op de Oudegracht. Het ziet er uit als een kleine winkel, maar de kelder is heel groot.

In dit huis kwam ik in 2000 wonen dus ik woon er meer dan 17 jaar. Eerst woonde ik op de Nieuwegracht met mijn eerste man in één van die prachtige grote panden. Daar zijn mijn kinderen opgegroeid, maar we moesten het pand verkopen omdat het huwelijk stuk ging. Toen ben ik met wat eigenlijk mijn tweede man is geworden in Wittevrouwen gaan wonen met de bedoeling om iets te kopen, maar dat heeft jaren geduurd voordat ik iets kon vinden. Dat was de tijd dat je meteen moest beslissen. Geen sprake van erover nadenken. Je moest ter plekke bieden.

Dit huis kwam te koop en het was zeer vervallen. Ik heb het gekocht en mijn tweede man, die in de bouw zat, heeft er heel veel werk aan gedaan. Hij is uit ‘the picture’ nu. Maar ik kon het toen kopen, omdat hij er was om het te verbouwen. Alles was nodig. We hebben er jaren over gedaan. Het is nu helemaal naar mijn zin en natuurlijk is het ook de plek dat het maakt.

Het is prachtig hier. Het geeft het gevoel van ruimte, omdat je uitkijkt op het water, de bomen en ja het voelt soms meer als platteland dan als een stad.

Ik ben niet zo’n wandelaar, maar soms ga ik op een bankje zitten, even kijken naar het water. Het is meer uitzicht voor mij en ik heb geen hond, want dat is meestal de reden dat mensen daar lopen of mensen joggen. Ik heb joggen geprobeerd maar dat is niet mijn ding.

Het is zo rustig hier. Ook ’s nachts is het echt stil hier. Je kon vroeger de trein nog goed horen toen ze de Oosterspoorbaan nog gebruikten. Maar nu wordt dat niet meer gebruikt.

De straat is oké. We hebben een paar keer een BBQ gehad. Dat was grappig. In één van de eerste jaren dat ik hier woonde. Ze waren een film aan het maken hier, de film Nynke, over die illustrator die getrouwd was met die politicus Troelstra. Zij had haar eigen carrière. Zij schreef en illustreerde kinderboeken. De filmploeg belde toen bij mij aan. Ze wilden mijn huis gebruiken als hoofdlocatie. Ze hebben het hele huis overgenomen. Het moest regenen. Daarvoor hadden ze een waterkanon. Het was echt interessant. Ze hadden de hele straat afgesloten en er liepen honderden mensen en er stonden caravans. Wij hebben voor het gebruik van het huis geld gekregen, iets van 500 gulden, en daar hebben we een BBQ mee gehouden. Dat was wel grappig.

Ik ga niet meer verhuizen. Dat zeg ik altijd. Ik ben altijd gedwongen geweest om te verhuizen. Het is niet dat ik dat wil. Ik wil altijd blijven waar ik zit, maar hier blijf ik zo lang als ik kan. Als ik te oud word en ik de trap niet meer op kan, dan zie ik wel weer verder.

Ik heb altijd in oude huizen gewoond. Ik ben heel gevoelig voor het verleden. Dat zie je aan mijn werk. Ik heb altijd een poot in het verleden. Dit huis, dat schreeuwt van geschiedenis. Ik denk dat het voor mij gewoon een waardering is van mensen, wat ze vroeger deden, hoe ze dingen deden, wat ze gebruikten.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.